این درد مشترک من و توست که گاهی نمیتوانیم در چشمهای یکدیگر اتراق کنیم وفنجانهای چای بنوشیم و ورد خوشبختی را به هم نشان بدهیم.

گاهی آنقدر دیر می آیی که حتی آخرید ستاره هم رفته است و صبح همه ی خیابان ها را بیدار کرده است و با لباسها و کفشهای خواب آ لود که نمی توان از غزلهای سلیمان گفت.

این آه

         مشترک من و توست که در حسرت قدم زدن در باغ بلورین عشق از سینه مان بر می خیزد.

با این واژه های خسته که نمی توان ترانه ی پر شور زندگی را سرود .با چشمهایی که سروها وقوها را ندیده که نمی توان اشک شوق ریخت.

                                                                 من جهان را روی نفس یک پرستو نقاشی می کنم

                      من همه ی دریا را پشت پلکهایم گرد می آورم .

                                       همه ی جنگل را روی پیراهنم جای میدهم .

آیا تو میتوانی برایم آواز بخوانی که به یاد بیدهای مجنون بیفتم؟

            آیا میتوانی غریب ترین عاشق را به من نشان بدهی؟

                            آیا میتوانی بگویی وقتی که خسته ام کدام غزل حافظ را بخوانم؟

                                         به من بگو وقتی دلم گرفته است به کدام آیینه باید خیره شوم؟

این افسوس من و توست که سراسر خانه را رنگی از ابهام زده است.

دلم می سوزد

                    برای تمام انسانهایی که انسانیتشان را به بهای ناچیز به حراج می گذارند.

برای تمام دلهای سرگردان که در کوچه پس کوچه های غروب

                                وبرای تمام گمشدگانی که نمیدانند باید خود را درکجا جستجو کنند.

salam dostane man omidvaram ke haleton khob bashe man tariki hastam to in chand sal sakht tarin zamane zendegim bod shaiadam hanoz edame dashte bashe ei baba mardeo sakhti albate kheili sal gozashte manam to zendegim kheili chizaro tajrobe kardam ham khob ham bad alan 22salame ie ensani hastam ke ro paie khodamam say konid to zendegiton tajrobehaie khob be dast biarid chon mese achar faranse to zendegiton be dard mikhore omidvaram movafagh bashid.saie tanha    a

اى بى نشانه‏ اى كه خدا را نشانه‏ اى

هر سو نشان توست، ولى بى نشانه ‏اى

اى روح پر فتوح كمال و بلوغ و رشد

چون خون عشق در رگ هستى روانه‏ اى

با ياد روى خوب تو مى‏ خندد آفتاب

بر خاك خسته رويش گل را بهانه ‏اى

اى ناتمام قصه شيرين زندگى

تفسير سرخ زندگى جاودانه‏ اى

تصوير شاعرانه در خود گريستن

راز بلند سوختن عارفانه‏ اى

هيهات، خاك پاى تو و بوسه ‏هاى ما؟!

تو آفتاب عشق بلند، آستانه‏ اى

در باور زمانه نگنجد خيال تو

آرى حقيقتى بحقيقت فسانه‏ اى

زهراى پاك اى غم زيباى دلنشين

تو خواندنى‏ ترين غزل عاشقانه ‏اى

نمي دونم نازنينم كدوم حرف من تورو ازورد

يا كد ترانه ي من تو رو مثل گلي پژمرد

نمي دونم نمي دونم چي گفتم كه تو شنيدي

چه خطاي سر زد ازمن كه تو ازمن دل بريدي

اگه روزي تو نباشي بين ما راهي نباشه

نمي دونم كي مي تونه برام مثل تو باشه

اگه روزي تو  نباشي يا بري از من جدا شي

نمي دونم تو مي توني عاشقي دو باره باشي

اين پرنده دل من نمي تونه پر بگيره

تو رو مي خواد در كنارش تا بالو پر بگيره

اخه نيست پر نگيره پشت ابرا رو نبينه

حيف نيست  اينجا  تك و تنها تو قفس تنها بشينه 

                                                                  تا بميره

صداي سنگين سكوت

در ذهن خسته ام مي شكند

از خويش دور افتاده ام ليكن...

چراغي در دور دست وجودم

سوسو مي زند

كسي فرياد مي زند

با صداي بي صدا

آري اين صداي سكوت است

كه مي شنوي!

گفتم تو شيرين مني؟گفتي تو فرهادي مگر؟------

گفتم خرابت مي شوم---گفتي تو ابادي مگر؟------

گفتم اسيرت مي شوم----گفتي تو ازادي مگر؟-----

گفتم صدايم مي شنوي؟----گفتي تو فريادي مگر؟-----

گفتم که من عاشق شدم گفتي تو دلداري مگر؟----

گفتم که رخه من ببين-----گفتي که زيبايي مگر؟------

گفتم که اين شعرم بخوان---گفتي که سلطاني مگر